De Vlaamse Tunnelrichtlijn beschrijft de ontwerpregels en -richtlijnen voor alle bestaande en toekomstige wegtunnels. Het gaat om tunnels die bestemd zijn voor gemotoriseerd wegvervoer met gescheiden eenrichtingsverkeer, zowel op autosnelwegen als gewestwegen. Deze richtlijnen zorgen voor uniforme ontwerpprincipes om een voldoende hoog veiligheidsniveau te garanderen voor alle tunnels.

De Vlaamse Tunnelrichtlijn is een levend document; documenten en hoofdstukken worden stelselmatig toegevoegd en bijgewerkt. Er zijn nu vier nieuwe hoofdstukken beschikbaar.

1. Hoofdstuk ‘C100 – Energievoorzieningen’ beschrijft de functionele eisen voor de energievoorziening van tunnels, vanaf de netaansluiting tot en met de eindverbruiker. Dit is een eerste versie van het hoofdstuk, dat later verder wordt aangevuld.  
2. Hoofdstuk ‘B400 – Uitrustingen’ brengt alle eisen rond de bouwkundige uitrusting van tunnels samen. Daarbij komen onder meer nooduitgangen, brandwerende bekleding, afschermende constructies en verkeersborden aan bod.  
3. Hoofdstuk ‘Coderingsmethodiek’ en bijhorende ‘Tunnelboomstructuur’ bieden een uniforme en consistente aanpak voor het coderen van tunnelvoorzieningen. Praktijkervaring leert immers dat een eenduidige naamgeving niet altijd vanzelfsprekend is. Dankzij deze methodiek kunnen tunnelvoorzieningen in verschillende tunnels op een vergelijkbare manier worden gecodeerd, wat het beheer en onderhoud vereenvoudigt.  
4. Hoofdstuk ‘Tunnelboomstructuur’ bevat alle termen waaraan een B- of C-nummer is toegekend en geeft bij elke term een definitie, zodat duidelijk is wat ermee wordt bedoeld. De coderingsmethodiek bouwt hierop voort: de toegekende codes zijn gebaseerd op de termen uit de tunnelboomstructuur. Daarnaast toont de ‘tunnelboom’ hoe de verschillende tunnelvoorzieningen met elkaar samenhangen en biedt deze inzicht in de opbouw van de Vlaamse Tunnelrichtlijn.